Η πολυδιάστατη σημερινή πραγματικότητα επιβάλλει πολυδιάστατη πολιτική δράση.
Η βεβαιότητα για την κυρίαρχη σημασία των ταξικών ταυτοτήτων και των ταξικών αντιθέσεων, τείνει να αντικατασταθεί από την αναγνώριση και άλλων σχετικά αυτοτελών, σημαντικών και ισοδύναμων πολιτικών πεδίων.
΄Ένα τέτοιο διευρυμένο πολιτικό πλαίσιο περιλαμβάνει πέντε βασικές αντιστοιχίες:
- Καπιταλισμός – εργατικό κίνημα.
- Διοικητική εξουσία (κράτος) – κίνημα πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
- Βιομηχανικός τρόπος παραγωγής – οικολογικό κίνημα.
- Στρατιωτική εξουσία – ειρηνιστικό και αντιμιλιταριστικό κίνημα.
- Παγκοσμιοποίηση – νέος διεθνισμός.
Η πολυδιάστατη πολιτική δράση επιβάλλει τον πλουραλισμό των μορφών δράσης.
Αμφισβητούνται ισχυρά, το κομματικό μονοπώλιο της κοινωνικής εκπροσώπησης, η οργανωτική συγκρότηση των μαζικών συγκεντρωτικών κομμάτων, η τυπική αντιπροσωπευτική δημοκρατία (ως ανεπαρκής).
Απαιτείται η ενδυνάμωση και η αυτονομία της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να γίνει δυνατή η παρέμβασή της στο σύστημα εξουσίας, χωρίς τη διαμεσολάβηση των κομμάτων, μέσω της παράλληλης δράσης ποικίλων δικτύων και κοινωνικών οργανώσεων.
Προωθούνται μορφές συμμετοχικής δημοκρατίας.
Σ’ αυτήν τη διευρυμένη ατζέντα, τα δύο μεγάλα φιλοσοφικά και πολιτικά ρεύματα του Διαφωτισμού, ο Σοσιαλισμός και ο Φιλελευθερισμός δεν μπορούν να απαντήσουν σαν κλειστά ολοκληρωμένα συστήματα.
΄Ηδη η πραγματική ζωή απέδειξε τα όρια της δυναμικής τους, απέρριψε τις δογματικές αυθαιρεσίες τους και διατήρησε ζωντανές τις πιο δημιουργικές και διαχρονικές προτάσεις και αξίες τους.
Ο κρατικός σοσιαλισμός (κομμουνισμός) είναι νεκρός.
Ο νεοφιλελευθερισμός (το δογματικό laissez-faire) είναι προφανώς αδιέξοδος και επικίνδυνος. Αλλά η κεϊνσιανική ρύθμιση (τόσο η αριστερή μέσω του κοινωνικού κράτους, όσο και η δεξιά μέσω των φορντιστικών επιχειρήσεων) σήμερα έχει καταστεί αδύνατη.
Με την απόρριψη των νεκρών κλάδων τους, ο σοσιαλισμός και ο φιλελευθερισμός αναθεωρούνται και τρέπονται προς τη σύγκλιση.
Ο κανονιστικός φιλελευθερισμός και ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός εμφανίζονται ως μη δογματικές αλλά κριτικές προσαρμογές στα ιστορικά διδάγματα και τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Στη σημερινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων καταλαμβάνουν συγκλίνοντας το χώρο της Κεντροαριστεράς, ενώ στο χώρο της Δεξιάς κυριαρχεί σταδιακά το πολιτικό ρεύμα του νεοσυντηρητισμού.
Πηγές:
Γιώργος Καριπίδης
Αγγελιοφόρος, 17/02/2006
Από την ιστοσελίδα Διαρκής Μεταρρύθμιση
www.diamet.gr/el/sx_printText.asp?textID=1488
“ενώ στο χώρο της Δεξιάς κυριαρχεί σταδιακά το πολιτικό ρεύμα του νεοσυντηρητισμού.”
Ωραίο ανέκδοτο.