Ανρί Βεμπέρ: «Ο Σαρκοζί επωφελήθηκε απ’ το ’68»

KYRIAKATIKH  – 11/5/2008

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην ΗΡΑ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ

«Στην εποχή του Ντε Γκολ ο σημερινός πρόεδρος δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος ούτε να εκλεγεί από την τότε συντηρητική γαλλική κοινωνία»

Ο Μάης του ’68 σημάδεψε τη συλλογική συνείδηση στην Ευρώπη με τις ιδέες του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, του αντικομφορμισμού, της ελευθερίας έκφρασης και των κοινωνικών κατακτήσεων. Απόγονος του Μάη ’68 ο δόκτωρ Φιλοσοφίας και Πολιτικών Επιστημών Ανρί Βεμπέρ, ξεκίνησε την πολιτική του δράση ως μέλος της Ενωσης Κομμουνιστών Φοιτητών – UEC. Συνιδρυτής με τον Αλέν Κριβίν της LCR, απομακρύνθηκε από την ακροαριστερά στη δεκαετία του 80. Ηγετική προσωπικότητα σήμερα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, εθνικός γραμματέας του Πολιτικού του Γραφείου και ευρωβουλευτής, μας δίνει μία ενδιαφέρουσα μαρτυρία για την εμπειρία του από τον Μάη.

* Ποιες ήταν οι κυριότερες κατακτήσεις που σημάδεψαν το κίνημα του Μάη ’68;

– Ηταν ένα μεγάλο κίνημα απελευθέρωσης και εκδημοκρατισμού της γαλλικής κοινωνίας, που αντιπαρατέθηκε σε όλες τις μορφές αυταρχικής άσκησης της εξουσίας, στη διοίκηση, στην οικογένεια, στο ζευγάρι, στο πανεπιστήμιο, στην επιχείρηση. Στο όνομα της αρχής της ισότητας και της χειραφέτησης αντιπαρατέθηκε στον πουριτανισμό και σε όλες τις μορφές διακρίσεων ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, ράτσες, άτομα, σεξουαλικές προτιμήσεις. Διεκδίκησε τον εκσυγχρονισμό των ηθών αλλά και της οικονομίας. Αυτή την κληρονομιά μας καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να τη θέσει υπό κρίση.

* Από τις οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις ποιες εξακολουθούν να ισχύουν;

– Το Μάη του ’68, η μεγαλύτερη γενική απεργία πού έγινε στην ιστορία της Γαλλίας οδήγησε σε τεράστια επιτεύγματα. Στην αύξηση κατά 35% του κατώτερου εργατικού εισοδήματος, σε αναγνώριση των συνδικαλιστικών ελευθεριών στις επιχειρήσεις. Μεγάλες διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε ένα γενναιόδωρο σύστημα επιμόρφωσης, αποζημιώσεων ανεργίας και συντάξεων. Οι κατακτήσεις αυτές τέθηκαν εν μέρει υπό αμφισβήτηση, λόγω της χαμηλής ανάπτυξης, της ανεργίας, της επαγγελματικής αβεβαιότητας. Το 1960 η ανάπτυξη στη Γαλλία ήταν στο 5% ενώ από το 2000 βρίσκεται σε πλήρη στασιμότητα στο 1,5%, κάτι που δεν επιτρέπει τη δημιουργία θέσεων εργασίας και δημιουργεί δυσμενείς συσχετισμούς δυνάμεων για τους εργαζόμενους.

* Σαν «παιδί» του Μάη του ’68 πώς αισθάνεστε, μέσα στις συνθήκες, λιτότητας, απογοήτευσης και δυσφορίας στη σημερινή Γαλλία;

– Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Η γενιά του Μάη ζούσε σε μεγάλη ιστορική αισιοδοξία, τόσο για τη νίκη των δημοκρατικών αξιών όσο και γιατί υπήρχε μία ισχυρή ανάπτυξη, τεχνολογικά επιτεύγματα, ο Σπούτνικ, το ταξίδι στη Σελήνη. Σε πολιτικό επίπεδο βιώναμε τη νίκη των εθνικών και κοινωνικών χειραφετήσεων των λαών του Νότου, της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής. Ημασταν μία προμηθεϊκή γενιά. Είχαμε την αίσθηση πως γνωρίζαμε τι μπορούσαμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο, ότι αντιπροσωπεύαμε μια εναλλακτική κοινωνία. Σήμερα όλα αυτά εξαφανίστηκαν. Η νέα γενιά ζει με το φόβο της ανεργίας, της μετακόμισης επιχειρήσεων σε ξένες χώρες, της επαγγελματικής αβεβαιότητας. Εχει υπερπληροφόρηση αλλά δεν πολυκαταλαβαίνει τι συμβαίνει, δεν έχει όραμα για το τι θα μπορούσε να είναι το μέλλον.

* Μετά το ’68 ήλθατε σε ρήξη με την ακροαριστερά και προσχωρήσατε στο σοσιαλισμό. Ποια ήταν τα κίνητρά σας;

– Ηλθα σε ρήξη με την ακροαριστερά γιατί σχημάτισα την πεποίθηση ότι δεν αλλάζουμε μια προηγμένη δημοκρατική κοινωνία όπως η γαλλική με τη βία, αλλά με την κυβερνητική δράση, με τις μεταρρυθμίσεις. Επίσης διαμόρφωσα την πεποίθηση ότι η κομμουνιστική φιλοσοφία – για μια κοινωνία χωρίς τάξεις και χωρίς φτώχεια, που θα περνούσε από περίοδο κατάργησης της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων και της αγοράς, αντικαθιστώντας τα με τον προγραμματισμό δράσης- δεν μπορούσε να λειτουργήσει, είναι ουτοπική. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συγκατατεθούμε στη σημερινή τάξη πραγμάτων. Πιστεύω, όμως, ότι στην ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα σε κομμουνιστές και σοσιαλιστές στον 20ό αιώνα εκείνοι που είχαν δίκιο ήταν οι σοσιαλδημοκράτες. Σήμερα οι τροτσκιστές όπως ο Μπεζανσνό εκφράζουν θυμό, αλλά δεν έχουν καμιά σοβαρή πρόταση. Ενσαρκώνουν μια ιδεολογία που βρίσκεται σε διάσταση με την πραγματικότητα και δεν δίνει καμία λύση.

* Ο Νικολά Σαρκοζί επεδίωξε να εξουδετερώσει την ιδεολογία του Μάη του ’68 ή μήπως είναι απόγονός του;

– Δεν είναι απόγονος γιατί δεν επικαλείται καμιά από τις αξίες του Μάη του ’68, από τον οποίο μόνο επωφελήθηκε. Στην εποχή του Ντε Γκολ ένας πολιτικός σαν τον Σαρκοζί δεν θα μπορούσε να θέσει προεδρική υποψηφιότητα, ούτε να εκλεγεί από την τότε συντηρητική Γαλλία. Ο Σαρκοζί πιστεύει ότι καθένας πρέπει να προσπαθήσει να επιτύχει τον εκσυγχρονισμό της γαλλικής κοινωνίας για λογαριασμό του, όχι ότι η κοινωνία ολόκληρη πρέπει να συνεργαστεί συλλογικά γι’ αυτό. Είναι, λοιπόν, ένας εκπρόσωπος του φιλελευθερισμού που πιστεύει στην ευφυΐα των επιχειρήσεων και στο νόμο της αγοράς. Οι σοσιαλιστές πιστεύουν ότι η αγορά είναι καλός υπηρέτης, αλλά κακό αφεντικό.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Ο Τρίτος Δρόμος. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s