Έριδες για την αρχηγία των Σοσιαλιστών

Ο Μπερτράν Ντελανοέ μπήκε ξαφνικά στην κούρσα δίπλα στην ήδη υποψήφια Σεγκολέν Ρουαγιάλ


Εναν χρόνο μετά την οδυνηρή εκλογική του ήττα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας ετοιμάζεται να γυρίσει μια νέα σελίδα με την εκλογή του νέου Γενικού Γραμματέα, στη θέση του Φρανσουά Ολάντ ο οποίος αποχωρεί. Αν και η εκλογή θα γίνει από τα μέλη του κόμματος τον ερχόμενο Νοέμβριο, οι διεργασίες έχουν ήδη αρχίσει, μαζί με τα καρφώματα και την αντιπαράθεση μεταξύ πρώην φίλων και νυν αντιπάλων. Για την ώρα οι μοναδικοί σίγουροι υποψήφιοι είναι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ (φυσικά) και ο δήμαρχος του Παρισιού Μπερτράν Ντελανοέ, ο οποίος μπήκε στην κούρσα μάλλον αιφνιδιαστικά, παρ’ όλο που ουδέποτε έκρυψε τις ηγετικές φιλοδοξίες του, οι οποίες φθάνουν ως το προεδρικό μέγαρο.


Ολοι στη Γαλλία περίμεναν ότι ο Μπερτράν Ντελανοέ θα έκανε κάποια στιγμή το μεγάλο βήμα, αλλά κανείς δεν πίστευε ότι θα το έκανε με ένα ιδεολογικό μανιφέστο, που τάραξε ακόμα περισσότερο τα ήδη ταραγμένα νερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Με ένα βιβλίο, που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Με τόλμη», ο δημοφιλής και επιτυχημένος δήμαρχος της πόλης του φωτός έδωσε το ιδεολογικό του στίγμα, που συνδυάζει σοσιαλισμό και φιλελευθερισμό – όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό. Η ευρεία δημοσιότητα που συνόδευσε την έκδοση του βιβλίου έδωσε την ευκαιρία στον Ντελανοέ να επιβεβαιώσει αυτό που κυκλοφορούσε ως ανεπιβεβαίωτη πληροφορία τις τελευταίες εβδομάδες, ότι δηλαδή θα βρεθεί απέναντι στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ στο συνέδριο του κόμματος και στην εκλογική διαδικασία που θα ακολουθήσει. Είχε προηγηθεί η επιβεβαίωση της υποψηφιότητάς της από την ίδια, με τη δήλωσή της ότι «με χαρά θα αποδεχτεί την αποστολή της αρχηγίας», εάν τα μέλη του κόμματος «κρίνουν ότι αυτό θα είναι ωφέλιμο».

Με δύο λοιπόν υποψηφίους να έχουν εκδηλώσει ανοιχτά τις προθέσεις τους και αρκετούς άλλους να το σκέφτονται σοβαρά – αναφέρονται τα ονόματα του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος-Καν, του πρώην υπουργού Τζακ Λανγκ και της κόρης του Ζακ Ντελόρ, Μαρτίν Ομπρύ – η κούρσα έχει ξεκινήσει για τα καλά, μαζί με τα απαραίτητα συντροφικά μαχαιρώματα που αποτελούν πλέον παράδοση για τους γάλλους Σοσιαλιστές. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει βάση για κάτι τέτοιο. Η δήλωση του Ντελανοέ ότι είναι «φιλελεύθερος και σοσιαλιστής» προκαλεί ένα δικαιολογημένο σοκ σε ψηφοφόρους και μη του κόμματος, που παθαίνουν αλλεργία στο άκουσμα του πρώτου όρου.

Μιλώντας στον «Nouvel Observateur», ο Ντελανοέ προσπάθησε να εξηγήσει τη θέση του λέγοντας ότι δεν πρέπει να μας τρομάζουν οι λέξεις: «Τι είναι ο φιλελευθερισμός;» αναρωτήθηκε. «Είναι ένα δόγμα απελευθέρωσης του ανθρώπου που γεννήθηκε στην Ευρώπη του Διαφωτισμού. Είναι μια ιδεολογία της ελευθερίας, χάρη στην οποία έγιναν οι μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις». Με αφορισμούς του τύπου «είμαι φιλελεύθερος επειδή αγαπώ την ελευθερία» και με αναφορές στον Μοντεσκιέ και στον Τζον Λοκ, ο Σοσιαλιστής δήμαρχος του Παρισιού προσπαθεί να τοποθετηθεί στον αντίποδα του γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, τον οποίο χαρακτηρίζει «αντιφιλελεύθερο» σε όλους τους τομείς, λόγω του «μετριοπαθούς βοναπαρτισμού» του, όπως χαρακτηριστικά προσδιορίζει το στυλ του ιδεολογικού του αντιπάλου.

Είναι σαφές ότι ο Ντελανοέ δεν είναι ένας συμβατικός πολιτικός. Από τους μετρημένους στα δάχτυλα πολιτικούς που δεν έχουν κρύψει την ομοφυλοφιλία τους, ο δήμαρχος του Παρισιού, ο οποίος επανεξελέγη θριαμβευτικά τον περασμένο Μάρτιο στο αξίωμά του, έχει υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, όχι μόνο σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και στην ευρύτερη πολιτική σκηνή. Πρόσφατη δημοσκόπηση του περιοδικού «Le Point» του δίνει ένα 57%, σε σχέση με ένα 28% της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, στο ερώτημα ποιος από τους δύο θα γινόταν καλύτερος πρόεδρος. Της Γαλλίας, εννοείται, αφού θεωρείται βέβαιο ότι ο επόμενος πρώτος Γραμματέας του κόμματος θα είναι και υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2012. Για αυτό λοιπόν δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο προεκλογικός αγώνας γι’ αυτές τις εκλογές ξεκινάει από την εσωκομματική αναμέτρηση στους Σοσιαλιστές.

Οπως είναι φυσικό, οι ανορθόδοξες δηλώσεις και θέσεις του Ντελανοέ προκάλεσαν έναν ιδεολογικό πόλεμο στο κόμμα, με τους …ορθόδοξους να τον κατηγορούν για στροφή προς τα δεξιά, σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει τους Κεντρώους, τους Κεντροδεξιούς, τους αναποφάσιστους και όλους εκείνους που έχουν κουραστεί με την έλλειψη μιας ουσιαστικής ταυτότητας και με την απουσία προσανατολισμού στο κόμμα. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έσπευσε να καταδικάσει τον σύντροφό της λέγοντας ότι ο «φιλελευθερισμός είναι η λέξη των πολιτικών αντιπάλων μας» και ότι «ποτέ δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι είμαι φιλελεύθερη».

Αλλα στελέχη του κόμματος πιστεύουν ότι μια τέτοια δεξιά στροφή, σαν κι αυτή που έκαναν ο Τόνι Μπλερ στη Βρετανία και οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, δεν ταιριάζει στους γάλλους Σοσιαλιστές. Είναι όμως εμφανής η προσπάθεια του Ντελανοέ να επαναπροσδιορίσει τη σημασία των όρων και να ερεθίσει τα σοσιαλδημοκρατικά αντανακλαστικά του κόμματος. Βεβαίως, είναι πολύ νωρίς ακόμη για να πούμε εάν θα το πετύχει, αλλά είναι βέβαιο ότι κατάφερε έναν από τους βασικούς στόχους του: να προκαλέσει συζητήσεις και να ανανεώσει την αναζήτηση της σύγχρονης ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματος.

Οι επιφυλάξεις αυτές αφορούν το κομματικό και ιδεολογικό επίπεδο γιατί σε επίπεδο απόδοσης ο Ντελανοέ παίρνει άριστα, όπως επιβεβαιώθηκε και από την επανεκλογή του στον δημαρχιακό θώκο. Οι Παριζιάνοι εκτίμησαν το έργο του για την πόλη, με το οποίο απέδειξε ότι και ιδέες έχει και τους τρόπους για να τις υλοποιεί. Και δεν αναφερόμαστε στα αυτονόητα για κάθε δήμαρχο (καθαριότητα κτλ.), αλλά στην υλοποίηση έργων και πρωτοβουλιών που δίνουν το καινοτόμο στίγμα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πλαζ που έφτιαξε στον Σηκουάνα και το σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων με τη σύμπραξη του ιδιωτικού τομέα, που αγκαλιάστηκε αμέσως απ’ όλους. Μια απλή στη σύλληψη και στην υλοποίησή της ιδέα, σε μια πόλη με μεγάλα κυκλοφοριακά προβλήματα.

Το ζήτημα των σεξουαλικών προτιμήσεων του Ντελανοέ δεν φαίνεται να αποτελεί εμπόδιο στις ευρύτερες πολιτικές φιλοδοξίες του. Στη συνήθως υποκριτική σε θέματα προσωπικής ζωής Γαλλία το ζήτημα είναι σαν να μην υπάρχει, αφού οι εφημερίδες και τα μεγάλα κανάλια δεν αναφέρονται σε αυτό (και καλά κάνουν), αλλά είναι αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί στο επίκεντρο των συζητήσεων, ιδιαίτερα εάν οι Γάλλοι κληθούν να επιλέξουν τον πρώτο γκέι πρόεδρό τους. Ο ίδιος ο Ντελανοέ, σε μία από τις ελάχιστες αναφορές του σε αυτό, δήλωσε ότι «από την ώρα που ο κόσμος πιστεύει ότι δεν αποτελεί πρόβλημα για μένα, τότε δεν είναι ούτε πρόβλημα για εκείνον».

Η ταυτότητα του δημάρχου

Ο Ντελανοέ δεν είναι καινούργιος στο κόμμα. Προσδεδεμένος στο άρμα του πρώην πρωθυπουργού Λιονέλ Ζοσπέν, μπήκε από νεαρός στην πολιτική. Ευέλικτος, επικοινωνιακός, έχει πίσω του μια μακρά πορεία, με επίκεντρο πάντα τη Ρι ντε Σολφερινό, όπου βρίσκεται η έδρα των Σοσιαλιστών. Εγινε γνωστός σε πανεθνικό επίπεδο με την από τηλεοράσεως εξομολόγηση για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του και το 2001 έγινε ο πρώτος Σοσιαλιστής που κατάφερε να σπάσει ένα τέταρτο αιώνα της κυριαρχίας της Δεξιάς στον μεγαλύτερο δήμο της Γαλλίας. Μιας περιόδου που χαρακτηρίστηκε από τα σκάνδαλα της δημαρχίας του Ζακ Σιράκ. Από τότε βρίσκεται διαρκώς στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και σήμερα επιχειρεί να κατοχυρώσει τη δημοφιλία του με την ανάληψη της ηγεσίας του κόμματος. Από εκεί και πέρα όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί ως το 2012.

ΣΠ. ΦΡΑΓΚΟΣ


Το ΒΗΜΑ, 01/06/2008 , Σελ.: A42
Κωδικός άρθρου: B15373A421
ID: 294919

Advertisements
This entry was posted in Ο Τρίτος Δρόμος. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s