Φιλελεύθεροι ή σοσιαλιστές;

Η αγανάκτηση της αποχής από την εξουσία τόσα χρόνια και η τακτική των στελεχών να φέρνουν τις καταστάσεις στα άκρα, έχει δημιουργήσει μια άκρως εκρηκτική ατμόσφαιρα στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα

«Η» 31/5

Του Γιώργου Κ. Γκοτσίνα

Η ήττα των Σοσιαλιστών στις προεδρικές εκλογές, η διαρκής αντιπαράθεση των κομματικών στελεχών με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η αγανάκτηση της αποχής από την εξουσία τόσα χρόνια και η τακτική των στελεχών να φέρνουν τις καταστάσεις στα άκρα, έχει δημιουργήσει μια άκρως εκρηκτική ατμόσφαιρα στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Καλυμμένοι από μια δήθεν πάλη για την επικράτηση μιας εκσυγχρονισμένης ιδεολογικής πλατφόρμας, που αποσαφηνίζοντας τις μπερδεμένες πλέον αρχές του κόμματος θα αποτελέσει το δέλεαρ για την επιστροφή των ψηφοφόρων στην παράταξη, οι «δελφίνοι» των Σοσιαλιστών δίνουν πραγματική μάχη για να πλασαριστούν στα κορυφαία αξιώματα.

Όλοι δήλωναν σοκαρισμένοι προ ημερών όταν ο Σοσιαλιστής βουλευτής, Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, χαρακτήρισε το κόμμα επί λέξει ως «κωλοχανείο» και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έσπευσε να ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία όσων συμπεριφέρονται «άσχημα» και «δυσφημίζουν» την παράταξή τους. Και η ίδια όμως δεν είναι άμοιρη ευθυνών, καθώς συμβάλλει με τη στάση της σε μια εικόνα πλήρους αποδιοργάνωσης, αναρχίας και αδυναμίας των Σοσιαλιστών να συνεννοηθούν για τα στοιχειώδη.

Το νεότερο επεισόδιο στο σίριαλ εξουσίας αφορά στη μάχη της Ρουαγιάλ με τον δημοφιλή δήμαρχο του Παρισιού, Μπερτράν Ντελανοέ. Η μεν πρώτη έχει επισήμως δηλώσει την υποψηφιότητά της για τη θέση του πρώτου γραμματέα του Κόμματος που θα κριθεί στο συνέδριο του ερχόμενου Νοεμβρίου. Ο δε Ντελανοέ δεν δηλώνει υποψήφιος, ωστόσο με σιβυλλικά λογοπαίγνια καλλιεργεί ένα σασπένς: «Εάν πω ότι δεν θέλω καμιά άλλη ευθύνη πέρα από τη δημαρχία του Παρισιού, τότε θα σας λέω ψέματα», δήλωσε το περασμένο Σάββατο.

Και το παιχνίδι της τακτικής συνεχίζεται, με τους δύο επικρατέστερους -προς στιγμήν- διεκδικητές να κονταροχτυπιούνται από τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά στούντιο.

Η αιχμή της Ρουαγιάλ
Μπορεί να είναι κανείς σοσιαλιστής και φιλελεύθερος ταυτόχρονα; Η αναφορά του Ντελανοέ στην ανάγκη προσαρμογής στον πολιτικό φιλελευθερισμό στο βιβλίο του «Η τόλμη», αποτέλεσε την αιχμή της Ρουαγιάλ για επίθεση εναντίον του. «Ο Φιλελευθερισμός είναι όρος των πολιτικών αντιπάλων μας, δεν θα μπορούσα ποτέ να ισχυριστώ ότι είμαι φιλελεύθερη», δήλωσε η πρώην προεδρική υποψήφια των Σοσιαλιστών. Δύσκολα, όμως, κανείς ξεχνά ότι για χάρη της προεδρικής της εκστρατείας πέρσι, η Ρουαγιάλ είχε ενστερνιστεί τον φιλελευθερισμό του «μπλερικού» μοντέλου.

Ο στόχος της στροφής της είναι σαφής. Πρέπει να παρουσιάσει ένα διαφορετικό προφίλ, προσαρμόζοντας τον λόγο της ώστε να είναι ελκυστικός στην «αριστερά των Σοσιαλιστών», που πιστεύεται ότι θα κρίνει εν τέλει τον διάδοχο του Φρανσουά Ολάντ στην ηγεσία.

Πάντως, σύμφωνα με δημοσκόπηση μεταξύ ψηφοφόρων των Σοσιαλιστών, ο Ντελανοέ προηγείται με 49% έναντι 18% της Ρουαγιάλ στην κούρσα της ηγεσίας.

Οι διεκδικητές μπορεί να μην έχουν εκφραστεί επισήμως, αλλά αναμένεται να είναι πολλοί. Ανάμεσά τους ο ηγέτης της παλιάς φρουράς, Λοράν Φαμπιούς, ο «σοσιαλδημοκράτης» Ντομινίκ Στρος Καν και ο «νέος Σοσιαλιστής» Ανρί Ενανουελί. Στην «αντι-σεγκολενική» πλευρά βρίσκονται πολλά ηχηρά ονόματα των Σοσιαλιστών που αντίθετα στηρίζουν τον Ντελανοέ, με πρώτον τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας Λιονέλ Ζοσπέν. Η κόντρα του με τη Ρουαγιάλ είναι πολύ παλιά. Κρατά από το 1995, όταν εκείνη ήταν από τους πρώτους που δήλωσαν ότι δεν στηρίζουν την υποψηφιότητα Ζοσπέν για την προεδρία της Δημοκρατίας, ενώ ο ίδιος δήλωνε την περίοδο της πρωθυπουργίας του -όταν η Ρουαγιάλ κατείχε υπουργική θέση- εξοργισμένος με τον τρόπο που πρόβαλε την εγκυμοσύνη της μέσω του Paris Match. Όταν δε έτεινε το χέρι προς τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού για συνεργασία πριν από έναν χρόνο, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον Ζοσπέν, που πλέον είναι «ορκισμένος» εχθρός της.

Τα αουτσάϊντερ
Όμως στην κούρσα υπάρχουν και αουτσάιντερ. Τα «απολωλότα πρόβατα» των Σοσιαλιστών που αποδέχτηκαν την πρόσκληση του προέδρου Νικολά Σαρκοζί να συμμετάσχουν στους κρατικούς θεσμούς. Ο μεν Τζακ Λανγκ δήλωσε πως «γελιέται όποιος πιστεύει ότι η μάχη θα περιοριστεί μεταξύ Ρουαγιάλ και Ντελανοέ», αφήνοντας υπονοούμενα ακόμη και για δική του υποψηφιότητα. Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Μπερνάρ Κουσνέρ, μεταξύ σοβαρού και αστείου δήλωσε από τις Βρυξέλλες σε ανύποπτο χρόνο ότι παραμένει σοσιαλιστής, τροφοδοτώντας νέα -ίσως ακραία- σενάρια επανενεργοποίησής του στο πεδίο της Αριστεράς.

Όμως, κατά βάθος το πρόβλημα των Σοσιαλιστών παραμένει το ίδιο. Δεν έχει να κάνει με το ποιος θα ηγηθεί της παράταξης ή την επιλογή μιας ιδεολογικής πλατφόρμας που θα ικανοποιεί όλες τις τάσεις. Οι πληγές από την εσωτερική πάλη εξουσίας και η απειθαρχία εγείρει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: «Μπορούν όλες οι τάσεις να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια στέγη;» Εάν οι Σοσιαλιστές επιθυμούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά, θα πρέπει για ένα διάστημα να διαγράψουν το «εγώ» από το λεξιλόγιό τους και να ξεκινούν κάθε φράση τους με το «εμείς», κάτι που έχει πολλά χρόνια να ακουστεί με ειλικρίνεια από τα χείλη των ηγετών τους.

 

Advertisements
This entry was posted in Ο Τρίτος Δρόμος. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s